مهم است وجود یک انجمن و نهاد و کانون در شرایطی مثل امروز.من از انجمن صنفی روزنامه نگاران نه وام گرفتم و نه تلفن و خانه و این حرف ها.ولی در روزهای سیاهی که بر من و دوستان گذشت حمایت های معنوی انجمن خیلی موثر بود.می توانم بگویم کم بود،دیر بود،یا فلان بود و بهمان بود،اما این را هم باید بگویم که موثر بود و دلگرم کننده.نمی خواهم بگویم همه کارهای انجمن را دربست قبول دارم.ولی انصاف نیست اگر نگویم که کورسویی اگر در آن زمستان ها که گذشت در دلم روشن شد از چراغ انجمن صنفی روزنامه نگاران بود،و کانون نویسندگان و کانون مدافعان حقوق بشر و چند نهاد مدافع حقوق بشر و آزادی بیان دیگر.انصاف نیست اگر ننویسم این را.

چند وقت پیش رضا معینی توی وبلاگش نوشته بود:انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران را حفظ کنیم.به نظرم رسید که حرف دلم را نوشته.او واقعیت هایی را به صراحت درباره چرایی شرکت در انتخابات انجمن صنفی روزنامه نگاران گفت که شاید این روزها کمتر به آن توجه شده است.به خصوص آن جا که نوشته:"در این شرایط برای دفاع از حقوق روزنامه نگاران و آنچه که از مطبوعات به جای مانده است.در دفاع از نهاد های مدنی و در مقابله با سرکوب حکومت نظامیان نباید بی طرف بود.رای دادن به معنای سکوت نیست باید انتقاد کرد و با صدای بلند هم انتقادات را گفت.اما با هر اختلاف و انتقادی انجمن صنفی روزنامه نگاران را بدست همکاران عاملان قتل شریف و مختاری و پوینده و دوانی و زال زاده و زهرا کاظمی و ... نباید داد".راست گفته رضا.انجمن صنفی همان قدر برای روزنامه نگاران ایرانی باید مهم باشد که داشتن وکیل چرا که برق قدرت ممکن است هر آن،بگیرد به یکی.این توصیه کسی است که کنار شما نشسته،نوشته،و تاوان نوشتن را هم داده.روزنامه نگار عشقش نوشتن است و آزاد نوشتن.داشتن بیمه و خانه و امکانات رفاهی هم حق همه روزنامه نگاران است،و البته داشتن یک انجمن صنفی که لااقل چهار نفر در هیات مدیره اش باشند که بتوانی با آن ها بحث کنی یا اعتراض کنی هم حق روزنامه نگاران است.

اما اگر انجمن بیفتد دست آنهایی که بارها اعلام کرده اند که «حاضرند جانشان‌ را بدهند تا مخالفشان‌ حرف‌ نزند»،آنها که تور قانون را تئوریزه کرده اند،و ستایشگر‌ نقض حقوق‌ بشراند،آن وقت نه از روزنامه نگاری نامی می ماند نه از روزنامه.جالب است که برادران هم نگران انتخابات انجمن صنفی شده اند،و نامه پشت نامهمی نویسند که انتخابات انجمن صنفی غیرقانونی اعلام شود.به این برادران بایدسخن توکویل را یادآوری کرد که گفته«هرنامی‌ می‌خواهید برخود بگذارید،هرنامی‌ جزآزادی‌ خواه‌.این‌ یکی‌ را مجاز نیستید برگزینید.چون‌ شایستگی‌اش‌ را ندارید...کسی‌ که‌ از دموکراسی‌ دم‌ می‌زند،از حداکثر آزادی‌ ممکن‌ برای‌ هر شهروند،فقیر یا ثروتمند ،مقتدر یا فروتن‌، سخن‌ می‌راند...پس‌ چگونه‌ ممکن‌ است‌ دموکراسی‌ بندگی‌ یکسان‌ باشد؟نه‌،دموکراسی‌ آزادی‌ یکسان‌ است‌.»